Sint Petrusbasiliek Boxtel
A | A | A

nieuws

Lijden en toewijding...

03-09-2017

Een diep en vurig verlangen

Een gevoel van grote dankbaarheid vanwege onze vakantie in Letland maar ook omdat we mens mogen zijn door de levensgave van God. En dat doet mij opnieuw beseffen dat je het leven gepassioneerd mag leren afstemmen op God. Het toevertrouwen aan God en dat ook consequent willen beleven in elke levenssituatie vraagt echter om een luisteren en een leven met je hart vanuit het verlangen om dichter bij Hem en door Hem bij elkaar te komen. En het zal je doen verwonderen over de vreugde die dan je deel wordt vanuit het in je opgewekte verlangen dat is… als een onblusbaar vuur. Het zijn woorden van de stichter van de Jezuieten uit de 16e eeuw, Ignatius van Loyola maar ze verwoorden ook mijn eigen ervaring tijdens de vakantie waarin wij niet alleen met mensen uit Nederland, Syrië en Letland maar ook met God onderweg waren… Vooral in de stilte, het gebed, de zang maar ook de ontmoetingen kwam dit alles tot uitdrukking.

God heeft Jeremia op geheel eigen wijze uitgenodigd, vooraf-gaand aan de grote ballingschap van Israël, het Joodse volk in Babylon. Het is als een niet te versmaden uitnodiging voor een uiterst moeilijke opdracht. Hij kan en wil hem, al twijfelt hij soms, niet afwijzen en hij verwondert zich over het grote vuur dat in hem brandt, dat uitslaat uit zijn hart.

De apostel Paulus spreekt op soortgelijke wijze over het vuur dat in hem brandt. Hij raadt ons mensen aan om op de uitnodiging van God in te gaan die hij omschrijft als een geestelijke offergave van dienstbaar zijn die passend is. Met andere woorden: je leven niet afstemmen op de wereld maar op God en daardoor in liefde op de medemensen. En hij belooft namens God dat dit heilzaam zal zijn…

Jeremia en Paulus weten uit eigen ervaring dat een jawoord, een toevertrouwen aan God, ook lijden met zich meebrengt. Jezus wijst daar zijn apostel Petrus daar nog eens fijntjes op in het Evangelie. Hij zegt: Mij volgen betekent je kruis opnemen, het lijden niet ontvluchten en jezelf niet op de eerste plaats zetten! We hebben dat op een bijzondere wijze ervaren tijdens onze bedevaart naar en in het Letse Aglona, een Mariabedevaartsoord aan de grens met Belarussia…. het vroegere Wit Rusland.

Er werd na een warme dag, noodweer voorspeld en de onstuimiger wordende wind die sommige tenten behoorlijk deed bewegen als veertjes, voorspelde niet veel goeds. Desondanks zijn we op de plek van bestemming gebleven, bereid om de bui af te wachten – het lijden als het ware te aanvaarden - en ons vertrouwen te stellen in God. Het laatste kreeg gestalte door intens de rozenkrans in de Letse taal met Maria te bidden en te zingen en het kruis en onszelf te richten naar het dreigende noodweer... Anderhalfuur lang hebben zo gebeden en gezongen...En uiteindelijk trok de zware bui, met af en toe een kleine plens water, om ons heen naar elders…. Wonderbaarlijk! Dat alles begon bij mij met een diep verlangen om het Magnificat van Lourdes, de lofzang van Maria, te zingen…. Het was als een onblusbaar vuur dat mij verteerde mede omdat het aan mijn eerste heilige Mis deed denken…

Dit bijzondere gebeuren bracht God door zijn en onze moeder, Maria maar ook elkaar, heel nabij...Je kon zijn aanwezigheid als het ware voelen. En voor mij was het als een hernieuwde toewijding aan het Onbevlekte Hart van Maria, zoals ik dat voor mijn priesterwijding en ieder jaar heb mogen doen. Het lijden ontbrak echter niet en vooral geestelijk lijden kwam in de drie daaropvolgende dagen op mijn pad, maar met zijn hulp heb ik alles mogen doorstaan... Amen.